Iets met kogel en kerk

Hoe gaat dat spreekwoord ook alweer? De kogel is door de kerk of zoiets?

Nou ja, je begrijpt wel wat ik bedoel. In het geval van het gezin waartoe ik behoor is dit een waarheid als een koe (weer een spreekwoord!)

Mijn ouders gaan scheiden...

 

Poeh, het hoge woord is eruit.

En nu is het natuurlijk de vraag hoe ik me daarbij voel. Ik weet het oprecht niet.

Lange tijd heb ik gedacht dat dit precies is wat ik wilde. Een scheiding tussen mijn ouders. Geen gezeur meer. Geen verdriet meer. Geen schuldgevoelens meer.

Tja dan lijkt een scheiding ideaal. Beide ouders leven een eigen leven. Op papier ver uit de beste optie.

 

En dan is het middagpauze, ben je aan het wandelen in de stad en krijg je een appje van je vader: Het is klaar stekker gaat eruit.

Een beetje cryptisch zou je zeggen, maar mijn vader is een man van weinig woorden. Wat de begrijpelijkheid van zijn berichtjes niet altijd ten goede komt (sorry pap), maar deze keer begrijp ik hem direct. De schrik slaat me om het hart. Toch wel een lichte paniek slaat toe. Wat? Nee, dat kan toch niet?

En dan de vertwijfeling; "Ik begrijp hem vast niet goed" of "Waar gaat de stekker precies uit?"

Ik besluit hem te bellen, niets beter dan duidelijkheid toch? Gezien de toch wel wat cryptische omschrijving van het berichtje ga ik ervan uit dat er een gebeurtenis is geweest die heeft geleidt tot deze beslissing. Ik val maar gelijk met de deur in huis: "Wat is er gebeurd?"

Een lange stilte volgt met wat geroezemoes op de achtergrond. Dan het antwoord: "We willen niet meer samen verder".

Ik vind het een gek antwoord. Dit klinkt niet als rocket sience. Niet als een ingewikkelde zin of als iets waarover na gedacht is. Vanwaar dan de lange stilte?

Uiteindelijk blijkt dat mijn ouders min of meer telefonisch, tijdens hun dagelijkse middagbelletje hebben besloten te stoppen met hun huwelijk. Just like that.

Nou ja, dat is natuurlijk niet helemaal het geval, maar het bevreemd me toch dat het zo 'opeens' besloten wordt. Al twee jaar trekken mijn broer en ik aan beide zijden. Al tijden geven wij aan dat we er geen drol van begrijpen waarom ze samen zijn, hoe het kan werken en waarom ze in vredesnaam samen blijven als er overduidelijk zoveel verkeerd zit. En altijd was van beide kanten het antwoord: "we houden zoveel van elkaar".

Klaarblijkelijk zijn ze nu tot de conclusie gekomen dat dat niet voldoende is. Eindelijk...

En toch voelt het vreemd. Ik was zo gewend aan het feit dat mijn ouders elkaar van tijd tot tijd horendol maakten en dat ze kozen voor de makkelijke weg. Gek genoeg is het ondanks alle ergernissen die ik erover heb gehad, alle leugens die ik zag gebeuren en alle toneelstukken die opgevoerd werden, toch vreemd dat dan nu die kogel door de kerk is. Eerst leek het alsof er nog teruggekrabbeld werd, maar nadat ik de volgende dag van twee familieleden bemoedigende berichtjes kreeg bleek dat het toch echt zo is. De familie is grotendeels op de hoogte en mijn vriendinnen ook.

 

Wat het voor mij en mijn broer betekent ben ik nog niet uit. We zijn volwassen, staan op eigen benen dus hoeven niet na te denken waar en bij wie we willen wonen. We hoeven niet mee te maken hoe de inboedel verdeeld wordt of hoe onze ouders koeltjes met elkaar omgaan. Dat is een groot voordeel. Anderzijds merk ik dat mijn nieuwsgierigheid het zwaar te verduren heeft. Hoewel ik ondertussen heb geleerd dat het heel gezond is voor mij om niet alles te weten, steekt mijn nieuwsgierigheid regelmatig de kop op. Ik wil namelijk wel alles graag weten. Waarom dat zo is weet ik niet, maar ik merk dat die danig te leiden heeft in het hele familiedebacle.

 

Hoe wij als gezin verder moeten is dus onbekend. Wat dit gaat doen met de, toch al moeizame band, tussen mij en mijn moeder weet ik niet. Hoe dit de net weer herstelde band met mijn vader beïnvloed Het enige dat ik weet, is dat ik er alles aan ga doen om hier sterker uit te komen. Samen met mijn broer en diens geweldige vriendin.

Dat staat als een paal boven water. En zo sluit ik deze post af zoals ik begon; met een spreekwoord.

Reactie schrijven

Commentaren: 0